Droit de suite a wyczerpanie prawa

  • Ewa Jakimczuk
Słowa kluczowe: droit de suite, galerie sztuki, wyczerpanie prawa, bezpodstawne wzbogacenie

Abstrakt

Celem niniejszego opracowania jest przybliżenie zawartej w ustawie o prawie autorskim i prawach pokrewnych instytucji droit de suite – będącej wyrazem szczytnej idei zachowania sprawiedliwego podziału zysków z ewentualnego wzrostu wartości dzieł artystycznych.

Droit de suite (prawo ciągłości) zostało implementowane i uregulowane w art. 19-195 pr. aut. Zgodnie z ustawą jest to niezbywalne uprawnienie przysługujące twórcy i jego spadkobiercom do dodatkowego, procentowo naliczanego wynagrodzenia, w przypadku dokonanych zawodowo odsprzedaży oryginalnych egzemplarzy utworu plastycznego lub fotograficznego.

W artykule omówione zostały przepisy oraz zasady funkcjonowania prawa droit de suite, a także związane z tym kwestie, dotyczące: charakteru prawnego instytucji droit de suite, odpowiedzialności sprzedawców za nieprzestrzeganie przepisów, zasadności ich stosowania w związku z brakiem możliwości egzekwowania tych praw, korzyści oraz wad związanych z korzystaniem z pośrednictwa OZZ przy sprzedaży dzieł sztuki.

Bibliografia

BIBLIOGRAFIA

J. Barta, R. Markiewicz, Prawo autorskie, Warszawa 2010

J. Barta, R. Markiewicz, Prawo autorskie i prawa pokrewne. Komentarz, Warszawa 2011

P. Bogdalski, Środki ochrony autorskich praw majątkowych oraz ich dochodzenie w świetle prawa polskiego, Kraków 2003.

M. Cieluch, Skazani na biedę i głód? Prawo artystów do udziału w zysku z zawodowej odsprzedaży ich dzieł – droit de suite, „Quart” 2016, nr 4 (42).

J.L. Duchemin, Le droit de suite des artistes, Paryż 1948.

D. Flisak, Prawo autorskie i prawa pokrewne. Komentarz, Warszawa 2014.

M. Goetel, Prawo cywilne. Zarys wykładu, Warszawa 2009.

T. Grzeszak, Droit de suite w prawie autorskim, Warszawa 1991.

T. Grzeszak, Roszczenie autora o podwyższenie wynagrodzenia w projekcie ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych a klauzula rebus sic stantibus, „Studia Iuridica” 1994, nr XXI.

A. Kopff, Droit de suite a bezpodstawne wzbogacenie, „Nowe Prawo” 1970, nr 2.

J. Lesman, Droit de suite w prawie polskim, Warszawa 1933.

A. Nowak-Gruca, Cywilnoprawna ochrona autorskich praw majątkowych w świetle ekonomicznej analizy prawa, Warszawa 2013.

J. Sieńczyło-Chlabicz, Prawo własności intelektualnej, Warszawa 2009.

J. Sobczak, K. Chałubińska-Jentkiewicz, K. Kakareko, Prawo wobec kultury i sztuki, Warszawa 2017.

P. Stec, Droit de suite w przededniu harmonizacji europejskiej, „Przegląd Prawa Handlowego” 2001, nr 2.

T. Targosz, K. Włodarska-Dziurzyńska, Umowy przenoszące autorskie prawa majątkowe, Warszawa 2010.

Wokół problematyki prawnej zabytków i dzieł sztuki, red. W. Szafrański, t. 1, Poznań 2007.

Akty prawne

Konwencja berneńska o ochronie dzieł literackich i artystycznych z dnia 9 września 1886 r.

Dyrektywa Rady 93/98/EWG z dnia 29 października 1993 r. w sprawie harmonizacji czasu ochrony prawa autorskiego i niektórych praw pokrewnych (Dz.Urz. WE L 290 z 24.11.1993, s. 9).

Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.Urz. WE L 167 z 22.06.2001, s. 10).

Dyrektywa 2001/84/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2001 r. w sprawie prawa autora do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży oryginalnego egzemplarza dzieła sztuki (Dz.Urz. WE L 272 z 13.10.2001, s. 32).

Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 459)

Ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 880 ze zm.).

Strony internetowe:

http://www.prawoautorskie.gov.pl/media/Konsultacje_spoleczne_droit_de_suite/Raport_z_konsultacji_droit_de_suite_-_dokument_koncowy2.pdf (dostęp: 30.01.2018 r.)

https://pl.wikisource.org/wiki/Akt_paryski_konwencji_berne%C5%84skiej_o_ochronie_dzie%C5%82_literackich_i_artystycznych (dostęp: 30.01.2018 r.)

Opublikowane
2018-08-13
Dział
Prawo