Jawna i ukryta hierarchia i administracja Kościoła katolickiego w ZSRS 1917-1991 (bez krajów bałtyckich) - Dzwonkowski, Roman (Nasza Przeszłość, 2012)
Celem rewolucji bolszewickiej w Rosji było zbudowanie systemu komunistycznego. Lenin i jego kontynuatorzy przyjęli założenie, że warunkiem realizacji tego celu jest społeczeństwo ateistyczne. W konsekwencji podjęli walkę z religią, a zwłaszcza z Kościołem katolickim, w celu jej całkowitego wyeliminowania. Liczbę wiernych w ZSRR oszacowano na 1,5 mln. Już w 1924 r. hierarchia jako personifikowana przez biskupów przestała istnieć. W 1926 papież Pius XI podjął ukrytą próbę jego restauracji. W 1926 jego tajny emisariusz, biskup Michel d’Herbigny, podczas swoich dwóch podróży do ZSRR podzielił archidiecezję mohylewską na dziesięć administracji apostolskich i mianował dziesięciu ukrytych administratorów apostolskich, w tym czterech biskupów. Próba ta nie przyniosła oczekiwanych rezultatów, gdyż administratorzy zostali wkrótce aresztowani, skazani na obozy pracy, zesłanie lub deportacje z ZSRR lub straceni. i Litwy). W ukrytej, choć dość symbolicznej formie, przez cały okres swojego istnienia istniała także w innych częściach ZSRR. Utajony tytuł administratorów apostołów od 1926 r. do czasów powojennych nadano księżom kościoła św. Ludwika w Moskwie, rezydującym najpierw w ambasadzie francuskiej, a później w ambasadzie USA. Ich główna rola miała przede wszystkim charakter informacyjny. Biskupami utajonymi w okresie powojennym byli: Aleksander Chira (1897-1983) w Karagandzie (Kazachstan) i Jan Cieński (1905-1992) na Ukrainie.