W sprawie normatywnej funkcji godności człowieka w polskiej Konstytucji - Grabowski, Mariusz (Przegląd Prawa Wyznaniowego, 2023)
Przyjęcie prawnonaturalnego znaczenia godności człowieka jest warunkiem terminologicznego i aksjologicznego ładu w polskim systemie prawa. Należy postulować dopuszczalność bezpośredniego stosowania jako samoistnej normatywnej podstawy przepisów Konstytucji wyrażających zasadę godności człowieka. Aby umożliwić powyższy postulat, słuszną wydaje się potrzeba zmian legislacyjnych. Potrzeba ta wynika nie tylko z argumentów de lege lata, ale także z natury samego systemu prawnego, do której należy niemożliwość legislacyjnego objęcia wszystkich możliwych na przyszłość stanów faktycznych. W szczególności zasadne wydaje się takie przeredagowanie przepisów Konstytucji, aby wyrażały one zarówno zasadę godności człowieka jako obecnego kryterium wartościującego, ale zarazem też zawierały expressis verbis podmiotowe prawo do tej godności jako samoistnego dobra prawnego. Wydaje się, że właściwym miejscem dla takiego sposobu wyrażenia woli prawodawcy, z jakim mamy obecnie do czynienia w art. 30 Konstytucji, jest „ustrojowy” rozdział I Konstytucji. Natomiast postanowienia rozdziału II powinny być otwierane takim normatywnym sformułowaniem godności człowieka, które usuwałoby wątpliwości co do jej samoistności jako prawa podmiotowego. Pożyteczne byłoby także wpisanie w postanowienia Konstytucji zasady niewiązania przez normy prawa stanowionego sprzecznych z prawnonaturalną aksjologią Konstytucji, w tym z zasadami dobra wspólnego oraz godności człowieka.