Pozycja prawna kultów neopogańskich w Polsce i w wybranych państwach europejskich - Zarzycki, Zdzisław (Przegląd Prawa Wyznaniowego, 2025)
Po zmianach ustrojowo-społecznych w 1989 r. wyznawcy neopogaństwa słowiańskiego w Polsce zarejestrowali dotychczas pięć związków wyznaniowych, tj.: Rodzimy Kościół Polski, Polski Kościół Słowiański (obydwa w 1995), Rodzima Wiara (1996), Zachodniosłowiański Związek Wyznaniowy „Słowiańska Wiara” (2009) i Związek Wyznaniowy Rodzimowierców Polskich RÓD (2024). Jednakże w już istniejących związkach wyznaniowych widoczne są tendencje odśrodkowe (secesjonistyczne) dążące do tworzenia regionalnych wspólnot religijnych niezależnych od centralnych władz religijnych. Obecne polskie prawo wyznaniowe nie spełnia wszystkich oczekiwań mniejszościowych grup wyznaniowych, szczególnie tych o rodowodzie neopogańskim. Dlatego w Polsce spora grupa wyznawców neopogaństwa odłamu słowiańsko-zadrużnego funkcjonuje jako niesformalizowane grupy towarzysko-religijne lub artystyczne, na co pozwala im polskie prawo, a przede wszystkim art. 53 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. Inni wyznawcy neopogaństwa wybrali niewyznaniowe formy prawnej formalizacji, jak: stowarzyszenia świeckie, wydawnictwa, a nawet partia polityczna. Neopogaństwo w Europie jest mocno zróżnicowane pod względem religijnym, filozoficznym i kulturowym, a także ze względu na formę prawnej działalności. Są kraje, gdzie wspólnoty te są liczącymi się niechrześcijańskimi związkami wyznaniowymi (Islandia, Litwa) lub stowarzyszeniami (Norwegia, Irlandia, Szwecja), w innych zaś krajach działają jako niezinstytucjonalizowane prawnie grupy wiernych.