Artykuł podejmuje problem granic uznania administracyjnego w sprawach podatkowych na tle art. 67a Ordynacji podatkowej. Przedstawiono tezę, że uznanie nie może być dowolne – podlega ograniczeniom wynikającym z konstytucyjnych zasad legalizmu, równości i proporcjonalności. Wnioskiem jest uznanie, że uznaniowość organu podatkowego nie ma charakteru dowolnego, lecz wpisuje się w szerszy kontekst kontroli legalności działania administracji publicznej.