Artykuł podejmuje problematykę eklezjologii komunii w perspektywie porównawczej tradycji katolickiej i prawosławnej, ukazując jej znaczenie dla współczesnej formacji katechetycznej. Punkt wyjścia stanowi hermeneutyka pojęcia communio, rozumianego jako uczestnictwo w życiu Trójcy Świętej i zasadnicza forma istnienia Kościoła. W części pierwszej omówiono rozwój eklezjologii komunii w Kościele katolickim – od Lumen gentium po Communionis notio i Ut unum sint – z uwzględnieniem teologii eucharystycznej H. de Lubaca, J. Ratzingera i P. McPartlana. Część druga prezentuje prawosławną teologię sobornost’ i eklezjologię eucharystyczną w ujęciu N. Afanasjewa, J. D. Zizioulasa i D. Stăniloae, z odniesieniem do dokumentów Komisji Mieszanej z Ravenny (2007) i Chieti (2016). Analiza porównawcza pozwala wskazać wspólną płaszczyznę teologiczną: rozumienie Kościoła jako „ikony Trójcy”, w której jedność i różnorodność współistnieją w Duchu Świętym. W części aplikacyjnej autor formułuje wnioski katechetyczne: katecheza, osadzona w eklezjologii komunii, powinna mieć charakter mistagogiczny, ekumeniczny i wspólnotowy, prowadząc do doświadczenia Kościoła jako „ikony jedności”. Artykuł wskazuje, że teologia komunii, przeżywana w dialogu Wschodu i Zachodu, stanowi klucz hermeneutyczny dla współczesnej katechezy eklezjalnej.
Sie können auch eine erweiterte Ähnlichkeitssuche starten für diesen Artikel nutzen.