Karaimski Związek Religijny w II Rzeczpospolitej należał do jednych z mniejszych związków wyznaniowych w państwie. W tym czasie funkcjonowały cztery gminy karaimskie, w których zamieszkiwało ok. 1000–1500 osób. Prace nad ustawą regulującą stosunki pomiędzy państwem a Karaimskim Związkiem Religijnym rozpoczęły się 1928 r. po wybraniu na stanowisko hachana Seraja Szapszała, który mógł prawnie reprezentować ten związek. Artykuł omawia zagadnienie nauczania religii karaimskiej w szkołach, ujęte w składanych projektach ustawy, ukazuje zmiany lingwistyczne i merytoryczne przepisu dotyczącego tego zagadnienia i procedurę jego zatwierdzenia w procesie legislacyjnym w polskim parlamencie. Nauczanie religii karaimskiej ujęte zostało w art. 26 ustawy, zawierającym elementy stanowiące normę art. 120 Konstytucji z 1921 r., która nakazywała obowiązkowo nauczać religii wyznaniowej uznanego przez państwo związku religijnego do 18. roku życia, określała zasady naboru nauczycieli religii i nadzór na procesem jej nauczania.
Możesz również Rozpocznij zaawansowane wyszukiwanie podobieństw dla tego artykułu.