Nieskuteczność ochrony kultu religijnego na płaszczyźnie przepisów prawa karnego

Abstract

Przedmiotem artykułu jest problem dotyczący nieskuteczności obowiązujących przepisów prawa karnego mających chronić wolność kultu religijnego, to jest art. 195 i 196 k.k. Autor stwierdza w nim, że istniejący model ochrony tych wartości jest niewystarczający oraz że konieczne i uzasadnione jest dokonanie stosownych zmian, które winny przyczynić się do zwiększenia ochrony tego dobra. Proponuje – w formie postulatu de lege ferenda –„przeniesienie” części norm chroniących wolność kultu religijnego (gwarantowaną przez art. 195 k.k.) do prawa wykroczeń, gdzie zasady ponoszenia odpowiedzialności dają możliwość efektywniejszego reagowania na naruszenia tego prawa przez organy wymiaru sprawiedliwości. Zwraca też uwagę, że w prawie wykroczeń możliwe są do zastosowania inne niż kary środki reakcji, np. zastosowanie środka oddziaływania społecznego lub wychowawczego, oraz możliwe jest poddanie sprawy postępowaniu mandatowemu, co daje szansę skutecznej reakcji na naruszenia określonych dóbr. Autor proponuje również objęcie ochroną prawnowykroczeniową innych niż publiczne form wykonywania kultu (kult prywatny).