Artykuł podejmuje problem ochrony osób zmuszonych do opuszczenia miejsca zamieszkania wskutek zmian klimatycznych w świetle prawa międzynarodowego publicznego. Punktem wyjścia rozważań jest analiza wpływu wzrostu poziomu mórz i oceanów na funkcjonowanie małych państw wyspiarskich oraz konsekwencji tego zjawiska dla ich ludności. Przedstawiono obowiązujące regulacje dotyczące statusu uchodźcy wynikające z Konwencji dotyczącej statusu uchodźców z 1951 r., wskazując na ich ograniczoną przydatność w odniesieniu do osób migrujących z powodów środowiskowych. Szczególną uwagę poświęcono praktycznym przykładom państw najbardziej zagrożonych skutkami zmian klimatu – Kiribati, Tuvalu oraz Malediwów – omawiając zarówno ich działania adaptacyjne, jak i problemy związane z możliwością utraty terytorium oraz przymusową migracją ludności. Analizie poddano również sprawę Ioane Teitiota v. New Zealand, rozpatrywaną przez Komitet Praw Człowieka ONZ, jako pierwszy precedens odnoszący się do problematyki migracji klimatycznych w kontekście prawa do życia. W artykule wykazano, że obowiązujące prawo międzynarodowe nie przewiduje odrębnego statusu prawnego dla tzw. uchodźców klimatycznych, co prowadzi do powstania istotnej luki ochronnej.