Artykuł analizuje rzymskoprawne korzenie kanonicznego rozumienia zobowiązania i ślubu, śledząc, jak pojęcie prawne zobowiązania przekształciło się w płaszczyznę moralno-teologiczną. Autor porównuje źródła rzymskie, przede wszystkim Corpus Iuris Civilis z Decretum Gratiani, aby pokazać, że Kościół nie tylko przejął rzymskie instytucje prawne, ale także zinterpretował je na nowo w duchu etyki chrześcijańskiej. Rzymskie zobowiązanie jako vinculum iuris, czyli więź prawna między wierzycielem a dłużnikiem, w myśleniu kanonicznym zmienia się w vinculum conscientiae i vinculum caritatis, czyli więź sumienia i miłości do Boga. Podczas gdy prawo rzymskie kładło nacisk na zasadę pacta sunt servanda, prawo kanoniczne przekształciło ją w moralny imperatyw fides servanda est. Prawo kanoniczne syntetyzuje w ten sposób racjonalność prawną i teleologię moralną, a zobowiązanie staje się nie tylko aktem prawnym, ale także duchowym aktem człowieka. Przedstawiony artykuł podkreśla, że zasady, takie jak: bona fides, iustitia i consensus facit obligationem przetrwały również w nowoczesnych kodeksach prawnych, dzięki czemu prawo kanoniczne potwierdza swoją rolę pomostu między prawem a wiarą.
Możesz również Rozpocznij zaawansowane wyszukiwanie podobieństw dla tego artykułu.