Badania pamięcioznawcze (memory studies) zawdzięczają swój dynamiczny rozwój powszechnemu, wykraczającemu poza pole naukowe, zainteresowaniu, które budzi polityka historyczna, zwana też czasem polityką pamięci. Pod tymi terminami kryją się najczęściej działania instytucji państwowych i międzynarodowych, polityków, urzędników i ekspertów oraz wprowadzane przez nich konkretne rodzaje polityki pamięci (memory policies; history policies), które mają na celu kształtowanie określonych interpretacji przeszłości w sferze publicznej. Coraz częściej zwraca się także uwagę na wpływ na politykę pamięci ruchów społecznych i innych aktorów działających w obszarze społeczeństwa obywatelskiego – badania te prowadzone są pod hasłem memory activism (Gutman 2017; Wüstenberg 2017). Narzędziem polityki pamięci może być ustawodawstwo (memory laws; lois mémorielles), a jej przedmiotem są rozmaite obszary działalności państwa i instytucji międzynarodowych, przede wszystkim edukacja i dziedzictwo kulturowe, ale także rozliczenia z przeszłością na drodze prawnej.