Wydarzenia przełomu wieków, takie jak wojna w Afganistanie i druga wojna w Iraku, a także fala konfliktów lokalnych i wojen domowych w krajach Bliskiego Wschodu i Afryki czynią z badań nad wojną i siłami zbrojnymi coraz bardziej popularny nurt dociekań socjologii i nauk politycznych. Szczególnie w pierwszej z dyscyplin problematyka ta, dotąd niedoceniana i lokująca się na marginesie instytucjonalnej socjologii, cieszy się rosnącą popularnością. Powstają nie tylko kolejne monografie, ale i podręczniki, systematyzujące socjologiczną wiedzę, choć raczej o wojnie i polityce, niż o wojsku (Malešević 2010; Centeno Enriquez 2016). Niesłabnącym zainteresowaniem cieszy się socjologia wojska, której geneza sięga amerykańskich badań nad siłami zbrojnymi, prowadzonych pod koniec drugiej wojny światowej, od lat sześćdziesiątych XX wieku stanowiąca uznaną subdyscyplinę, dysponującą siecią instytucji na czele z międzynarodowym czasopismem naukowym „Armed Forces and Society” oraz dystynktywnym dorobkiem badawczym i teoretycznym. Jednym z uczonych, którzy przyczynili się do jej instytucjonalizacji, był Jerzy J. Wiatr, członek i współzałożyciel Komitetu Badawczego Socjologii Wojska Międzynarodowego Towarzystwa Socjologicznego, a zarazem redaktor „Studiów Socjologiczno-Politycznych” pierwszej edycji. Status subdyscypliny pozostaje nieco niszowy, a wytwarzana przez nią wiedza nie zawsze trafia do społeczności uczonych, nie wspominając o szerszej publiczności, karmionej opowieściami raczej o indywidualnym (nawet jeśli masowym) bohaterstwie niż o instytucjach i więzi społecznej.