Skip to main navigation menu Skip to main content Skip to site footer
Journals name baner

No. 1(01) (2014)

Artykuły

Readers of Tabloids as Political Electorate

Published: 2014-06-30

Abstract

The aim of the article is an analysis of political specificity of tabloid readers–the press which focuses on sensation, targeting less educated audience. The author investigates the real and potential political electorate of tabloid readers. The paper is based on theories of mass culture, political communication (Garbner) and mechanisms of functioning of the public opinion (Lippman, Bourdieu). In tabloids politics is presented as an integral part of modern democratic mass culture and as an object of mass consumption. Tabloids reflect the needs of mass consumption and have become the key means of communication. The patterns of presenting political news are taken over by new media. Research on quality indicates that in tabloids the image of the world of politics, and particularly its elites is cynical and populist. If it comes to the values they demonstrate the mix of values of national and social state. Tabloid readers and people who do not read at all are more politically alienated, less competent, but present more authoritarian and anti-democratic attitudes. Their individualism is lower, but stronger social conformity and weaker need to have their own opinion. The social and psychological profile of tabloid readers is explicit, however it is difficult to associate them in a determined way with the electorate of a particular party or a politician. The results of the analyses are discussed in the perspective of theory of transformation of the public sphere by Jürgen Habermas. Habermas indicated that making politics public by commercial media causes that the public sphere ceases to be a field of debate over political issues. Taking part in it is a kind of consumption, where a ready product is presented to the public–this may be a view or opinion in an easy to consume “pseudo-attractive” form. This criticism of the “mediated” public sphere is still of some value. However, tabloids expand the sphere of public communication into socially excluded electorate and the electorate of Poland B, moreover in the form of sensation they fulfill the control function of the press.

References

  1. Aronson Elliot (2009), Człowiek – istota społeczna, tłum. Józef Radzicki, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN. [Google Scholar]
  2. Bourdieu Pierre (2005), Dystynkcja. Społeczna krytyka władzy sądzenia, tłum. Piotr Biłos, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe Scholar. [Google Scholar]
  3. Bourdieu Pierre, Wacquant Loїc J.D. (2001), Zaproszenie do socjologii refleksyjnej, tłum. Anna Sawisz, Warszawa: Oficyna Naukowa. [Google Scholar]
  4. Connell Ian (1998), Mistaken identities. Tabloid and broadsheet news discourse, „The Public”, t. 5, nr 3, s. 11–31. Drozdowski Rafał (2009), Estetyka błędów jako narzędzie przemocy ikonicznej, w: Marcin Lisiecki (red.), Sztuki wizualne jako nośniki ideologii, Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek, s. 9–21. [Google Scholar]
  5. Drożdż Michał (2010), Tabloidyczna «produkcja» sensu i wartości, „Oblicza Komunikacji”, nr 3, s. 49–64. [Google Scholar]
  6. Glasersfeld Ernst von (2000), Konstruktion der Wirklichkeit und des Begriffs der Objektivität, w: Claus Pias i in. (red.), Kursbuch Medienkultur. Die massgeblichen Theorien von Brecht bis Baudrillard, Stuttgart: Deutsche Verlags-Anstalt, s. 348–372. [Google Scholar]
  7. Habermas Jürgen (2008 [1962]), Strukturalne przeobrażenia sfery publicznej, tłum. Wanda Lipnik, Małgorzata Łukasiewicz, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN. [Google Scholar]
  8. Hołówka Teresa (1986), Myślenie potoczne, Warszawa: PIW. [Google Scholar]
  9. Janicki Mariusz (2012), Prawdoidy z tabloidów, „Polityka”, 10 X. [Google Scholar]
  10. Kolberg Oskar (1967), Dzieła, t. 60: Przysłowia, Wrocław–Kraków–Warszawa: Polskie Wydawnictwo Muzyczne–LSW. [Google Scholar]
  11. Kurski Jacek (2009), Wywiad, „Polska”, 28 IX. [Google Scholar]
  12. Lippmann Walter (1960 [1920]), Public Opinion, New York: MacMillan. [Google Scholar]
  13. Maffesoli Michel (2008), Czas plemion. Schyłek indywidualizmu w społeczeństwach ponowoczesnych, tłum. Marta Bucholc, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN. [Google Scholar]
  14. McQuail Denis (2007), Teoria komunikowania masowego, tłum. Marta Bucholc, Alina Szulżycka, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN. [Google Scholar]
  15. Pająk Jerzy (2009), Media w realiach komunikowania społecznego. Pomiędzy wpływem a władzą, „Zeszyty Naukowe Wyższej Szkoły Zarządzania w Częstochowie”, nr 1, s. 113–126. [Google Scholar]
  16. Pietraś Ziemowit Jacek (1998), Decydowanie polityczne, Warszawa–Kraków: Wydawnictwo Naukowe PWN. [Google Scholar]
  17. Piontek Dorota (2010), Komunikowanie polityczne jako kultura popularna, „Studia Medioznawcze”, nr 2, s. 123–134. [Google Scholar]
  18. Postman Neil (2002), Zabawić się na śmierć. Dyskurs publiczny w epoce show-businessu, tłum. Lech Niedzielski, Warszawa: Muza. [Google Scholar]
  19. Ramin Eberhard (1972), „Der Geschichte der Selbstverwaltungsidee seit dem Freiherrn vom Stein“, rozprawa doktorska, Westfälische Wilhelms-Universität, Münster. [Google Scholar]
  20. Wallraff Günther (1982), Wstępniak. Człowiek, który był w «Bildzie» Hansem Esserem, tłum. Henryk Wandowski, Poznań: Wydawnictwo Poznańskie. [Google Scholar]
  21. Weber Stefan (red.) (2003), Theorien der Medien. Von der Kulturkritik bis zum Konstruktivismus, Konstanz: UVK Verlagsgesellschaft. [Google Scholar]
  22. Zoonen Liesbet van (2000), Popular culture as political communication, „The Public”, t. 7, nr 2, s. 5–19. [Google Scholar]

Downloads

Download data is not yet available.