Numerem tym chcielibyśmy się przyczynić – w skromnym zakresie – do wzmocnienia studiów nad ludobójstwem w Polsce. Zdecydowaliśmy się na odwołanie do przypadków mniej znanych w kraju, także w świecie akademickim. Numer otwierają dwa ogólne, przeglądowe artykuły. Lech M. Nijakowski stara się pokazać, że ludobójcza przemoc jest w znacznej mierze następstwem realizacji podstawowych funkcji państw narodowych, które nie utraciły ludobójczej potencji, a w określonych warunkach może dojść do kolejnego genocydu. Karolina Wierczyńska analizuje zaś postanowienia Konwencji w sprawie zapobiegania i karania zbrodni ludobójstwa oraz omawia najważniejsze orzeczenia sądów międzynarodowych.
Kolejne artykuły poruszają szczegółowe, aktualne zagadnienia genocide studies. Błażej Popławski i Tomasz Sawczuk analizują sprawiedliwość transformacyjną w Rwandzie, kraju, w którym w 1994 roku doszło na oczach beztroskiego świata do ludobójstwa totalnego Tutsi i Twa. Szczegółowo opisują i oceniają funkcjonowanie dwóch głównych instytucji odpowiedzialnych za urzeczywistnienie idei transitional justice: Międzynarodowego Trybunału Karnego ds. Rwandy oraz systemu sądów gacaca. Michał Lubina opisuje sytuację muzułmańskiego ludu Rohingya w Birmie. Niektórzy badacze i działacze społeczni twierdzą, że Rohingya są obecnie ofiarą pełzającego ludobójstwa. Sprawa jest jednak bardzo skomplikowana i nie da się jej zrozumieć bez przedstawienia mechanizmów politycznych państwa birmańskiego. Damian Żuchowski z kolei przygląda się polityce indonezyjskiej w Papui Zachodniej, dowodząc, że można mówić o praktykach ludobójczych wymierzonych w Papuasów. Blok zamyka esej recenzyjny Błażeja Popławskiego omawiający w szerokim kontekście najnowsze książki na rynku polskim poświęconym zbrodniom w Afryce (Kenii, Afryce Południowo-Zachodniej i Wolnym Państwie Kongo).