W zarządzaniu ryzykiem klimatycznym wykorzystuje się dwie grupy instrumentów: adaptacyjne i mitygacyjne. Z identyczną sytuacją mamy również do czynienia w rolnictwie. Stąd też podstawowym celem artykułu jest pogłębienie naszej wiedzy w obszarze adaptacji i mitygacji oraz polityk publicznych zorientowanych na zarządzanie fizycznym i przejścia/tranzycji ryzykiem klimatycznym w rolnictwie. Cel ten osiągnięto przez udzielenie odpowiedzi na cztery pytania badawcze oraz udokumentowanie prawdziwości przyjętej tezy badawczej. Artykuł ma charakter studium przeglądowo-monograficznego. Źródła z literatury przedmiotu dobrano za pomocą połączenia techniki manualnej ze zmodyfikowaną wersją metody snow-balling backward oraz dwóch systemów sztucznej inteligencji (AI): Gemini i Scispace. Z przeprowadzonej analizy wynikają następujące wnioski: 1. Adaptacja i mitygacja powinny być wdrażane w zintegrowany sposób, bo występują między nimi relacje komplementarności oraz substytucyjności; 2. Mitygacja na ogół jest poważniejszym wyzwaniem niż adaptacja, gdyż jej stosowanie i skuteczność bardzo istotnie zależą od współpracy i koordynacji ponadkrajowej, a niekiedy wręcz globalnej. W przypadku rolnictwa jej potencjał skoncentrowany jest głównie w obszarze nawożenia roślin i skali prowadzenia produkcji zwierzęcej. 3. Rządy powinny wspierać działania adaptacyjne i mitygacyjne rolników, najlepiej w sposób pośredni, równocześnie nie osłabiając i nie deformując ich motywacji do zachowań proklimatycznych.