Artykuł analizuje zmiany w prawie hiszpańskim, jakie wprowadzone zostały Ustawą o jurysdykcji w postępowaniu nieprocesowym z dnia 2 lipca 2015 r. w zakresie zawierania małżeństw w formie wyznaniowej. Do momentu wejścia w życie wspomnianej ustawy prawodawca hiszpański uznawał skutki cywilne małżeństw zawieranych w formie religijnej wiernych tych Kościołów i związków wyznaniowych, które podpisały umowy o współpracy z państwem. Były to małżeństwa osób należących do: Kościoła rzymskokatolickiego (umowy konkordatowe zawarte w latach 1976–1979) oraz do wspólnot wyznaniowych skupionych w ramach Federacji Ewangelickich Związków Wyznaniowych, Federacji Wspólnot Izraelskich w Hiszpanii i Komisji Islamskiej w Hiszpanii (umowy o współpracy z państwem z 1992 r.). W trybie wspomnianej ustawy prawodawca hiszpański poszerzył zakres wiernych, którzy mogą zawrzeć małżeństwo w formie religijnej właściwej wyznaniu, do którego należą, o te osoby, które współtworzą zarejestrowane związki wyznaniowe, cieszące się statusem „trwale zakorzenionych” (notorio arraigo) w rzeczywistości społecznej Hiszpanii. Są to osoby należące do Kościołów prawosławnych, buddyści, mormoni i świadkowie Jehowy.
Możesz również Rozpocznij zaawansowane wyszukiwanie podobieństw dla tego artykułu.