Artykuł ma charakter przeglądowo-analityczny i dotyczy konwergencji komunikacyjnej w pisanych dialogach między ludźmi a dużymi modelami językowymi (LLM). Podstawę analizy stanowią prace teoretyczne nad akomodacją komunikacyjną i interakcyjnym dopasowaniem oraz badania empiryczne dotyczące adaptacji językowej w interakcjach człowiek–komputer i człowiek–LLM. Analizowane badania obejmują dopasowanie leksykalne, składniowe, stylistyczne, pragmatyczne i ideologiczne, a także wpływ sposobu sformułowania promptu oraz historii dialogu na odpowiedzi modeli. Porównanie pokazuje, że podobne przejawy konwergencji wynikają z odmiennych mechanizmów: u ludzi wiążą się m.in. z afiliacją, primingiem i koordynacją interakcji, natomiast w LLM są efektem probabilistycznego generowania tekstu i wrażliwości na kontekst. Konwergencja ma charakter dwukierunkowy, lecz asymetryczny: użytkownicy dostosowują język do postrzeganych cech i ograniczeń systemu, a modele odtwarzają lub wzmacniają sygnały zawarte w wypowiedziach użytkownika. Pozornego dopasowania nie należy utożsamiać z intencją komunikacyjną ani wspólnym rozumieniem. Zjawisko to najlepiej ujmować jako efekt interakcyjny współtworzony przez społeczno-poznawcze mechanizmy człowieka oraz kontekstową responsywność modelu. Przegląd wskazuje również na niedostatek badań podłużnych i dotyczących języków bogatych morfologicznie, w tym polszczyzny.
