W niniejszym artykule podjęto analizę architektury kościoła pw. Nawrócenia św. Pawła Apostoła w Krakowie, stanowiącego jeden z istotniejszych przykładów nowożytnej architektury sakralnej w Polsce. Celem opracowania jest wszechstronne rozpoznanie formy architektonicznej świątyni poprzez szczegółowy opis jej struktury, analizę formalną, interpretację genetyczną oraz analizę porównawczą, a także próbę rozstrzygnięcia problemu autorstwa projektu. Badania ukazują kościół misjonarzy na Stradomiu jako dzieło silnie zakorzenione w tradycji rzymskiej architektury potrydenckiej, inspirowane rozwiązaniami wypracowanymi w barokowej architekturze sakralnej Rzymu, lecz jednocześnie cechujące się twórczą adaptacją tych wzorców do lokalnych uwarunkowań przestrzennych i funkcjonalnych. Motywacją do podjęcia niniejszych badań jest potrzeba pogłębionego ujęcia architektury świątyni, dotąd analizowanej przede wszystkim w szerszym kontekście jej dziejów artystycznych, oraz ukazanie jej oryginalnego charakteru i znaczenia w rozwoju nowożytnej architektury sakralnej Krakowa.