Artykuł podejmuje fundamentalną dla współczesnej teologii kwestię relacji między ontologią Pisma Świętego (rozumieniem jego natury jako słowa Bożego i ludzkiego) a hermeneutyką biblijną (pojmowaną jako metodologia interpretacji). Celem studium jest wykazanie, że kryzys tożsamości współczesnej biblistyki wynika z nowożytnego rozerwania więzi między historią a teologią, oraz zaproponowanie modelu integracyjnego. W pierwszej części przeprowadzono analizę diachroniczną, śledząc ewolucję paradygmatów: od patrystycznej i średniowiecznej jedności Sacra Pagina, przez oświeceniowy przełom metodologiczny (B. Spinoza, J.Ph. Gabler) prowadzący do dominacji historyzmu, aż po XX-wieczny zwrot hermeneutyczny (K. Barth, H.-G. Gadamer, P. Ricœur). W drugiej części omówiono współczesne próby przezwyciężenia dualizmu egzegezy i dogmatyki, ze szczególnym uwzględnieniem soborowej konstytucji Dei verbum, nauczania Josepha Ratzingera/Benedykta XVI oraz nurtów canonical criticism i Theological Interpretation of Scripture (TIS). Konkluzją artykułu jest autorska propozycja „hermeneutyki chrystologiczno-sakramentalnej”. Opiera się ona na analogii wcielenia i logice chalcedońskiej (zjednoczenie bez zmieszania i rozdzielenia), postulując konieczność łączenia rzetelnych badań historyczno-krytycznych z lekturą Biblii w wierze Kościoła. Takie ujęcie pozwala traktować Pismo Święte nie jako martwy artefakt przeszłości, lecz jako sakramentalne słowo o charakterze performatywnym, którego naturalnym środowiskiem interpretacyjnym jest liturgia.