Celem artykułu jest analiza wzajemnych powiązań między kontemplacją a pobożnością w teologicznej myśli św. Tomasza z Akwinu. Centralnym punktem tej analizy jest dynamiczna relacja między intelektem a uczuciami (affectus). W pierwszej części artykułu zauważono, że chociaż kontemplacja w pismach św. Tomasza ma charakter zasadniczo intelektualny, to podkreśla on rolę uczuć jako przyczyny motywującej. W drugiej części przedstawiono zagadnienie pobożności i szczegółowo omówiono relację między pobożnością (jedną z przyczyn motywujących) a medytacją i kontemplacją jako przykład dynamiki wzajemnego oddziaływania między intelektem a wolą. W trzeciej części najpierw omówiono destrukcyjny wpływ grzechu na pobożność, która jako akt cnoty lub religijności związany z wolą, ukierunkowuje na ostateczne szczęście, a następnie wskazano, że według św. Tomasza lekarstwem na ten destrukcyjny wpływ jest przekazana poprzez wiarę i sakramenty moc Męki Chrystusa. W podsumowaniu główne wnioski z przeprowadzonej analizy zostały przedstawione na tle słynnego doświadczenia św. Tomasza podczas Mszy Świętej w kaplicy św. Mikołaja w Neapolu 6 grudnia 1273 r.; wskazano także na znaczącą rolę Eucharystii w kultywowaniu zarówno pobożności, jak i kontemplacji.
Możesz również Rozpocznij zaawansowane wyszukiwanie podobieństw dla tego artykułu.