Artykuł podejmuje zagadnienie znaczenia interpretacji prawnej w procesie stanowienia i stosowania prawa kanonicznego. Autor wskazuje, że choć ustawa nie wymaga aprobaty adresatów, jej sens realizuje się jedynie wtedy, gdy jest ona przestrzegana, co podkreśla społeczny wymiar interpretacji prawa. Omówiono podstawowe rodzaje interpretacji – autentyczną, deklaratywną oraz doktrynalną – oraz przedstawiono zasady ich funkcjonowania zgodnie z normami Kodeksu Prawa Kanonicznego. W artykule analizuje się także kryteria poprawnej wykładni prawa, obejmujące interpretację gramatyczną, logiczną, analogiczną i teleologiczną, a także rolę ratio legis w rozumieniu normy prawnej. Odrębnie omówiono problem luk prawnych (kan. 19) oraz sposoby ich wypełniania zarówno przez organy stosujące prawo, jak i przez doktrynę. Autor podkreśla, że właściwa interpretacja nie tylko ułatwia stosowanie prawa, ale również sprzyja jego akceptacji i funkcji budowania wspólnoty kościelnej.
Możesz również Rozpocznij zaawansowane wyszukiwanie podobieństw dla tego artykułu.