Artykuł analizuje problematykę osobowości prawnej związków wyznaniowych w Portugalii w świetle regulacji konstytucyjnych, ustawowych i orzecznictwa sądów. Punktem wyjścia jest zasada wolności religijnej oraz równouprawnienia wspólnot wyznaniowych, gwarantowana przez art. 13 i art. 41 Konstytucji Republiki Portugalskiej. Na jej podstawie ustawodawca uchwalił ustawę o wolności religijnej (Lei da Liberdade Religiosa, nr 16/2001), która wprowadziła jasne procedury uzyskiwania osobowości prawnej przez wspólnoty religijne, przewidując ich rejestrację w Rejestrze Osób Zbiorowych Religijnych (RPCR). Szczególną uwagę poświęcono praktyce sądowej. Orzecznictwo portugalskich sądów administracyjnych konsekwentnie podkreśla, że organy rejestrowe nie mają kompetencji do oceny treści doktryny religijnej, a jedynie do badania spełnienia przesłanek formalnych. W kilku sprawach dotyczących nowych ruchów religijnych sądy uznały, że administracja naruszyła konstytucyjną zasadę neutralności, odmawiając wpisu ze względu na „niejasność” doktryny. Istotną płaszczyzną sporów pozostają również kwestie fiskalne. Sądy administracyjne wielokrotnie wskazywały, że ulgi podatkowe przysługują wyłącznie wspólnotom posiadającym status osoby zbiorowej religijnej w RPCR lub podmiotom uznanym konkordatowo. Analiza wskazuje, że portugalski model łączy zasadę świeckości państwa z aktywną współpracą z religiami, przewidzianą w art. 41 ust. 4 Konstytucji. Wyrazem tego są zarówno acordos de cooperação zawierane z mniejszościami religijnymi, jak i konkordat z 2004 r. ze Stolicą Apostolską.
Vous pouvez également Lancer une recherche avancée de similarité pour cet article.