Na początku XX wieku dużym problemem społecznym w diecezji przemyskiej była plaga pijaństwa. W ramach walki z tym nałogiem Kościół podjął liczne działania duszpasterskie. Kwestia wychowania do trzeźwości podjęta została też na trzech synodach diecezjalnych zorganizowanych przez bpa Józefa Sebastiana Pelczara w latach 1902 i 1908 w Przemyślu i w roku 1914 w Chyrowie. Szczególną rolę w krzewieniu abstynencji posiadało zreformowane w 1908 roku Bractwo Wstrzemięźliwości, które polecono prowadzić w każdej parafii. Rozwiązanie kwestii pijaństwa traktowano jako palącą potrzebę i od niej warunkowano uzdrowienie społeczeństwa polskiego.
Sie können auch eine erweiterte Ähnlichkeitssuche starten für diesen Artikel nutzen.