Celem artykułu jest scharakteryzowanie metod, form i działań wchodzących w zakres doskonalenia zawodowego i pragmatyki służbowej Związku Katechetów w Galicji w latach 1899–1909, które były szczególnym rysem aktywności tej organizacji – pierwszej tego typu adresowanej do polskiego duchowieństwa zajmującego się nauczaniem i wychowaniem religijnym w okresie zaborów na terenach zajętych przez Austrię. Pierwsza część poświęcona jest kwestiom zwiększania kapitału merytorycznego i osobowego członków Związku Katechetów i koncentruje się wokół sprawy kształtowania i podnoszenia ich umiejętności zawodowych, co dokonało się poprzez organizowanie odczytów i dyskusji tematycznych, lekcji pokazowych, zjazdów katechetycznych, udostępniania środków dydaktycznych, lekturę fachowych periodyków oraz poprzez udział w formacji duchowej nakierowanej na umocnienie wiary katechety i odnowę jego zapału w dziedzinie nauczania i wychowania religijnego. Z kolei druga część dotyczy przepisów regulujących prawa i obowiązki katechety jako pracownika szkoły i ogniskuje się na inicjatywach podejmowanych przez członków Związku Katechetów zmierzających do poprawy ich warunków pracy w środowisku szkolnym pod względem materialnym i służbowym. Wśród kluczowych konkluzji pojawiła się konstatacja, że głównym powodem powołania rzeczonej organizacji i podejmowania wskazanych form aktywności była troska o efektywność edukacji i formacji religijnej uczniów, a także ochrona praw pracowniczych katechetów.