Celem artykułu jest ukazanie organicznego powiązania pomiędzy liturgią a etosem chrześcijańskim (via ethica) w kontekście współczesnych wyzwań moralnych, szczególnie w realiach postmodernizmu i kultury cyfrowej. Przedmiot badań stanowi myśl Josepha Ratzingera/Benedykta XVI dotycząca kultu Kościoła i jej związku z via ethica, poddana analizie w perspektywie możliwości ukazywania wiarygodności chrześcijaństwa. W opracowaniach jego myśli relacja ta była wielokrotnie wskazywana, jednak nie ściśle pod kątem realizacji zadań teologii fundamentalnej czy nowej apologii, co nadaje niniejszemu badaniu nowatorski akcent i pozwala na czytelniejsze nakreślenie powiązań istniejących pomiędzy liturgią a etosem jako płaszczyzny dialogu ze współczesnym światem. We wprowadzeniu zarysowano kontekst badań oraz postawiono problem związku między kultem Kościoła i moralnością. W pierwszej części artykułu przedstawiono koncepcję via ethica oraz jej związek z liturgią, przede wszystkim w świetle Chrystusowej proegzystencji. Druga część analizuje kształt via ethica w perspektywie liturgii, ze szczególnym uwzględnieniem koncepcji „logizacji” egzystencji – jako propozycji alternatywnej wobec „algorytmizacji” życia. W trzeciej części wskazano na dialogiczność jako strukturalną analogię istotną zarówno dla kultu Kościoła, jak i dla etosu chrześcijańskiego – mogącą stanowić odpowiedź dla osób pytających o wiarygodność chrześcijaństwa w perspektywie moralności. W zakończeniu zebrano główne wnioski, podkreślając rolę liturgii jako ważnego narzędzia hermeneutycznego w teologicznym i duszpasterskim namyśle nad via ethica.