The aim of the article is to analyze how the right to housing, recognized as a human right, influences the shaping of national expropriation laws. The author provides a positive response, highlighting that both EU regulations and legal acts of the Council of Europe significantly impact the limitation of arbitrariness in expropriations and strengthen the protection of individuals against excessive state interference in this area. The analysis is based on the Universal Declaration of Human Rights (which first established legal protection of housing as a right granted to every individual), the Charter of Fundamental Rights, and the Council of Europe system. The author also employs a comparative method, examining the impact of norms guaranteeing the right to housing on expropriation laws in the states that are signatories to each of these instruments. This emphasizes the importance of shared standards of human rights protection in shaping national legislation. The final section focuses on an issue that has recently garnered significant interest: housing as a right or a commodity? The author believes that an attempt to answer this question – based on an examination of law and economics – will provide a better understanding of why housing should be regarded as a tool enabling the realization of values and freedoms established by both national and international law. By framing housing in this way, it becomes clear that access to adequate housing is not merely an economic transaction but a fundamental element of human dignity, social justice, and the fulfillment of rights enshrined in legal systems worldwide.
Celem artykułu jest analiza wpływu prawa do mieszkania, uznawanego za prawo człowieka, na kształtowanie krajowych przepisów w zakresie wywłaszczenia. Autorka daje pozytywną odpowiedź – podkreślając, że zarówno prawo międzynarodowe, prawo UE, jak i akty prawne Rady Europy poświęcone ochronie mieszkania znacząco wpłynęły na kształtowanie prawa. Analiza została oparta na uregulowaniach Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka (która pierwsza ustanowiła prawną ochronę mieszkania jako prawa przyznanego każdej jednostce), Karty praw podstawowych, a także systemu Rady Europy. Autorka wykorzystuje ponadto metodę porównawczą, badając wpływ norm gwarantujących prawo do mieszkania na przepisy wywłaszczeniowe w państwach będących sygnatariuszami każdego z tych aktów. Podkreśla to znaczenie wspólnych standardów ochrony praw człowieka w kształtowaniu krajowych przepisów. Ostatnie rozważania skupiają się na kwestii, która wzbudziła ostatnio duże zainteresowanie: mieszkanie jako prawo czy towar? Autorka uważa, że próba odpowiedzi na to pytanie – oparta na badaniu prawa i ekonomii – pozwoli lepiej zrozumieć, dlaczego mieszkalnictwo powinno być postrzegane jako narzędzie umożliwiające realizację wartości i wolności ustanowionych zarówno przez prawo krajowe, jak i międzynarodowe. Gdy ujmuje się mieszkalnictwo w ten sposób, staje się jasne, że dostęp do odpowiedniego mieszkania nie jest jedynie transakcją ekonomiczną, ale podstawowym elementem godności człowieka, sprawiedliwości społecznej i wypełniania praw zapisanych w systemach prawnych na całym świecie.
Możesz również Rozpocznij zaawansowane wyszukiwanie podobieństw dla tego artykułu.
