Rozliczenie wzajemnych świadczeń wynikających z umów, które zostały następnie uznane za nieważne, stanowi jeden z najtrwalszych problemów doktrynalnych w prawie dotyczącym bezpodstawnego wzbogacenia. Kwestia ta zyskała ponowne znaczenie praktyczne w Polsce w konsekwencji orzeczeń uznających za nieważne umowy kredytowe indeksowane do waluty obcej oraz denominowane w walucie obcej, a także w świetle rozbieżnego orzecznictwa, które pojawiło się w ich następstwie. W tym kontekście uwagę przyciąga możliwość zastosowania teorii salda (niem. Saldotheorie). Niniejsze opracowanie zawiera prawnoporównawczą analizę podstaw doktrynalnych teorii salda w niemieckim orzecznictwie oraz jej ustawowego odpowiednika w gruzińskim kodeksie cywilnym, a także ocenia zgodność tej teorii z założeniami strukturalnymi polskiego systemu regulującego zwrot świadczeń wykonanych bez tytułu prawnego. Stwierdza się, że uzasadnienie leżące u podstaw teorii salda – a mianowicie złagodzenie asymetrycznego rozkładu ryzyka, które powstaje w umowach dotyczących świadczeń niepieniężnych – nie ma zastosowania w kontekście nieważnych umów pożyczki, w których świadczenia obu stron mają charakter pieniężny. Przyjęcie teorii salda w polskim orzecznictwie dotyczącym nieważnych umów pożyczki jest zatem zarówno strukturalnie nieadekwatne, jak i funkcjonalnie zbędne.
Możesz również Rozpocznij zaawansowane wyszukiwanie podobieństw dla tego artykułu.
