Celem artykułu jest analiza postulatów rektorów katolickich ośrodków naukowych z lat 1959–1960 dotyczących modyfikacji dyscypliny kościelnej względem języka liturgii. Przedmiot badań stanowią listy kierowane do Stolicy Apostolskiej, opublikowane w Acta et Documenta Concilio Oecumenico Vaticano II apparando, które dotąd pozostawały w dużej mierze nieobecne w polskiej refleksji teologiczno-liturgicznej. W pierwszej części artykułu określono kontekst historyczny debat nad językiem celebracji oraz wskazano wcześniejsze decyzje Kościoła względem dopuszczenia języków narodowych do sprawowania sakramentów i Mszy św. W drugiej części przedstawiono źródła, tj. postulaty rektorów katolickich ośrodków naukowych, w układzie tabelarycznym, wraz z tłumaczeniem oryginalnych tekstów źródłowych (zwłaszcza łacińskojęzycznych) na język polski. W trzeciej części dokonano ich syntetycznej analizy, wskazując wspólne perspektywy reformy: potrzebę pogłębienia uczestnictwa wiernych, rozszerzenie użycia języka narodowego w celebracji oraz zachowanie łaciny w kluczowych elementach liturgii. W zakończeniu zebrano główne wnioski dotyczące ewolucyjnego charakteru proponowanych zmian oraz ich znaczenia dla soborowej i posoborowej reformy liturgicznej. Artykuł wykorzystuje metodę analityczno-syntetyczną oraz translatorską. Jego nowatorski charakter polega na opracowaniu i udostępnieniu nieznanych w polskim środowisku naukowym źródeł oraz ukazaniu ich jako ważnego świadectwa przedsoborowej refleksji nad językiem liturgii. Publikacja wnosi wkład do badań nad historią reformy liturgicznej i rolą środowisk akademickich w procesie przygotowań do Soboru Watykańskiego II i następującej po nim reformy liturgicznej.