Niniejsze opracowanie stanowi próbę odpowiedzi, czy obecnie obowiązujące krajowe regulacje prawne stanowią dla regulatora rynku energetycznego – Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki wystarczającą podstawę do dopuszczalnej zmiany z urzędu warunków udzielonej podmiotom gospodarczym koncesji. Wnioski płynące z wykładni językowej i systemowej analizowanych przepisów prawnych są jednoznaczne. Do przeciwnych konkluzji nie prowadzi również wykładnia celowościowa. Efekt wykładni wskazuje, że
analizowane przepisy prawne nie kreują uprawnienia Prezesa URE do dokonywania zmian koncesji z urzędu. Z jednej strony określają one właściwość organu, a z drugiej formy jego działania. Jednak nie można przyjąć, że wśród nich są również przepisy ściśle określające, jakie okoliczności stanowią przesłankę do dokonania zmiany koncesji. Komplementarność nie może bowiem oznaczać przyznania, na podstawie przepisów o właściwości, uprawnienia do wydawania decyzji poza tymi przypadkami. Przeciwko wyposażeniu Prezesa URE w uprawnienie do zmian koncesji z urzędu poza przypadkami określonymi wprost w ustawie przemawia również szereg innych argumentów przywołanych w treści niniejszego opracowania. Próba wykazania zaprezentowanych tez badawczych była możliwa dzięki wykorzystaniu podstawowego instrumentarium metodologiczno-badawczego (z zastosowaniem
metod: dogmatycznoprawnej, prawnoporównawczej – a uzupełniająco także historycznej – oraz analizy orzecznictwa).
Możesz również Rozpocznij zaawansowane wyszukiwanie podobieństw dla tego artykułu.