Artykuł zawiera analizę treści idei postępu, jej znaczenia i ewolucji – ukazując ją jako jeden z kluczowych fundamentów kultury europejskiej. W tekście wskazywane są jej filozoficzne źródła – od chrześcijańskiej koncepcji linearnego czasu, przez racjonalizm Oświecenia, aż po XIX-wieczne systemy Comte’a, Spencera i Milla. Tekst prezentuje także krytykę idei postępu, zwłaszcza w kontekście problemu podmiotu historii oraz relatywizmu aksjologicznego. Autor podkreśla jednak, że mimo utraty pierwotnego blasku, idea postępu pozostaje niezbędnym elementem europejskiej tożsamości, wyznaczającym dynamizm i zdolność adaptacji cywilizacji. W tym kontekście postęp może być rozumiany jako globalny wysiłek minimalizowania zła i zagrożeń dla ludzkości, a podmiotem tego procesu staje się cała ludzkość jako „superpodmiot” dziejów.
Vous pouvez également Lancer une recherche avancée de similarité pour cet article.