Celem artykułu jest prezentacja paradygmatu empiryczno-prakseologicznego jako propozycji metodologicznej dla badań teologiczno-pastoralnych. Punktem wyjścia jest założenie, że rozbudowane modele, oparte głównie na refleksji teoretyczno-normatywnej, nie zawsze pozwalają w sposób wystarczająco adekwatny opisać i zinterpretować dynamicznie zmieniającą się rzeczywistość pastoralną. Proponowany paradygmat przesuwa ciężar badania z rozbudowanej części teoretycznej na syntetyczny status questionis, analizę empiryczną oraz wnioski prakseologiczne. Zasadnicze pytanie badawcze dotyczy tego, na ile taki model może stanowić adekwatne narzędzie analizy współczesnej rzeczywistości pastoralnej oraz czy odpowiada aktualnym wymogom badań interdyscyplinarnych. Artykuł ukazuje założenia, strukturę i potencjał badawczy proponowanego paradygmatu, wskazując, że może on stanowić podstawę przejrzystych i praktycznie ukierunkowanych analiz w obrębie teologii pastoralnej. Wnioski pokazują, że model empiryczno-prakseologiczny sprzyja integracji refleksji teologicznej z diagnozą empiryczną oraz formułowaniem konkretnych rekomendacji duszpasterskich.
Vous pouvez également Lancer une recherche avancée de similarité pour cet article.